Ova 'doradjenost' je u umetnikovom procesu samopreispitivanja pretrpela promene koje se na poslednjim radovima ogledaju u vecoj 'slobodi' pri nanosu boje na platno. Prelazak preko zadate linije koja tvori jedan volumen, nepostojanje iste u mešanju dva volumena su efekti koje za date slike poseduju paralelu sa onim što je uticalo na rad umetnika. To je intezivni kontakt sa racunarskom tehnologijom i Internetom, željom koju budi i koja doprinosi nestrpljenju, a kao odbijanje da se ucestvuje u 'realnosti' koja se 'nudi spolja' (matrica efekat). To brisanje prostorno-vremenskih postulata nasledenih i stecenih obrazovanjem dovode stvaraoca u poziciju da kreira sopstvene parametre koji ce oformiti dimenziju postojanja površine slike.

Polje istoricnosti, koje je primetljivo u sadržajima slika, je sama istorija umetnosti. Svaki serijal nastalih slika prati ispite koje je autor 'polagao'. Tako nalazimo dosta srednovekovno-religijskih analogija, konstrukcijskih semplova i jedan konglomerat onoga što se smatra da je vizuelna predstava spiritualnog i duhovnosti. Susrecemo se sa multipliciranim osecanjem prema nekoj ili više tema. Možemo osetiti cinizam ili otvorenost ka odrednoj ideji, izvrtanje smisla uvreženih shvatanja ili koketiranje sa duhovnim sadržajem. Cilj tih 'igrarija' je postizanje otvorenosti koju sama istorija umetnosti ne priznaje niti povezuje sa samom umetnošcu. Svaka slika predstavlja u isto vreme cinican odnos prema odredjenom temi ali nudi i kodeks kako se može energetski doživeti sopstvo bez institucijskih izrndjalih modela življenja.
Ovakvu situaciju je direktno proizvelo okruženje sa svojim netolerantnim i zaostalim modelima funkcionisanja. Dimenzija umetnosti se nametnula kao jedini refleks, ali i beg od takve realnosti.

Kako onda u ovakvoj situaciji doživeti radove Deivana?

U svakoj interakciji posmatraca i slike svaka analogija je ispravna.